Rozdział 6.

- Szczypie, kurwa.

- Ne przeklinaj.

- Gdzie jesteś?

- Na kanapie. Masz kolację na stole, smacznego.

- Dzięki. Nie zjesz ze mną?

- Nie jestem głodna.

- Ostatnio mało jesz, nie sądzisz?

- Nie.

- Coś się stało?

- Idź jeść.

- Diana.

- Harry.

- Masz trzy sekundy, żeby powiedzieć co się stało.

- Masz trzy sekundy, żeby usiąść przy stole i zjeść kolację. Jestem zmęczona po prostu i idę spać, dobranoc. - Powiedziałam i wstałam z kanapy.

- Nigdzie nie idziesz, okej? 

Zaprowadził mnie do stołu i posadził sobie na kolanach. Zaczął jeść tosty, a ja położyłam głowę na jego nagim torsie. Oczy robiły się coraz cięższe.

***

Obudziłam się w łóżku, a obok mnie leżał ktoś kogo bardzo kocham. 

- Dzień dobry. - Powiedziałam, kiedy otworzył swoje duże oczy.

- Chodź tu.. - Mruknął i przyciągnął mnie do siebie.

- Co ty taki spragniony czułości, co?

- Zaraz odjadę w ciemną otchłań pracy.

- Miałeś nie iść.

- Potrzebują mnie.

- Co jeśli ja Ciebie też potrzebuję?

- A potrzebujesz? 

- A nie?

- Nie wiem.. Masz różne humorki, kochanie.

- Zaraz dostaniesz w łeb.

- No widzisz? - Zaśmiał się.

- Dlaczego nie mam koszulki?

- Cóż.. zasnęłaś na mnie wczoraj w kuchni i nie chciałem, żeby było ci za gorąco. 

- Zabawny. Gdzie jest ta czarna bluzka?

- Po co ci ona, hmm?

- Harry, przestać.

- Rączki do góry.

- Nie..e.

- Tak, dalej. Zaraz muszę jechać skarbie.

- Ale.. Harry, ah.

- Mhmm.

Zaczął całować moje żebra i brzuch, co było tak bardzo przyjemne. Potem przeniósł się na mój biust. Cały czas z moich ust wydostawały się ciche jęknięcia, które tylko go nakręcały, a ja perfidnie to wykorzystywałam. 

Lubię być czasami wredna, dobrze mi z tym.

- Nie możesz.. z-zostać?

- Nie mogę.. 

- Na pewno?  Wpiłam się w jego usta i usiadłam na jego nogach poruszając biodrami.

- Nie r..rób tak.

- Dlaczego? - Powtórzyłam ruch.

- Kurwa, mówiłem.

- Ale co ja zrobiłam?

- Jeśli nie chcesz, żebym doszedł w bokserkach to przestań.

W tym momencie wybuchnęłam śmiechem. To zabawne, że potrafię go doprowadzić do takiego stanu zaledwie kilkoma ruchami. Wtedy czuję się taka silna i władcza, haha.

Zaczął mnie całować i przekręcił nas tak, że leżałam na nim. Objął mnie w pasie, a ja zachichotałam, bo zahaczył o czuły punkt, na którym mam łaskotki. Skubany.

- Jak wrócę, to kurwa kogo niesie?!

- Uspokuj sie, moze to pani Benson po cukier.

Wstalam i zalozylam dluga koszule. Poprawilam wlosy i podeszlam do drzwi.

Otworzylam i zobaczylam znana mi postac. Średni wzrost, kruczoczarne wlosy i kilkudniowy zarost.

- Cos sie stalo?

- Musisz ze mna pojechac w jedno miejsce.

- Ale Zayn, ja

- Proszę.

- Nie moge. Mam goscia.

- Blagam Cie, Diana. Musimy porozmawiac.

Cholera i co ja mam zrobic? Harry polnagi w lozku i Zayn przede mna. Ale wlasciwie, to czego on chce? Ostatnia rozmowa zakonczyla sie klotnią.

- Jestes autem?

- Tak, a co?

- To idz do niego, ja zaraz przyjde.

- Na pewno?

- Nie ufasz mi?

- Widzimy sie na dole. - Powiedział i odszedl. 

Zamknelam drzwi i wrocilam dp Harry'ego. 

- Kto to byl?

- A nikt.

- Powiedz.

- Czy to wazne kto to?

- Dla mnie tak.

- Przestan byc taki zazdrosny.

- Nie jestem zazdrosny. - Odparl zakladajac spodnie.

- Nie, wcale.

- Nawet jesli, to co? Chce wiedziec z kim moja narzeczona sie spotyka, czy to dziwne?

- Ja sie Ciebie nie pytam o to z kim sie spotykasz, wiec prosze cie o to samo.

- Było okej, ale ty musisz zaczynać te swoje.. nieważne, wychodzę.

- No tak, masz rację. Najłatwiej jest wyjść.

- Żebyś wiedziała.

Wziął płaszcz i torbę ze stoły i wyszedł. Super. 

Zaczęłam się ubierać, jeansy, czarna koszulka z nadrukiem, włosy spięte w kitkę, skarpetki, buty, kurtka. Wyszłam z domu. Czarne auto stoi na drugiej stronie ulicy. POdeszłam do niego i weszłam do środka jak gdyby nigdy nic. 

- To czego chciałeś? - Zapytałam niezbyt grzecznie. 

- Porozmawiać.

- Okej, mów.

- Jesteś zdenerwowana.

- Mo co chciałeś powiedzieć.

- I wkurzona.

- Czy mógłbyś zacząć.

- Diana..

- Dobra! Pokłóciłam się z Harry'm!

- O..oh.

- Tak. Albo mówisz teraz, albo wychodzę.

- O co poszło?

- O Ciebie.

- Jak o mnie?

- Znaczy.. nie dobitnie o Ciebie, ale.. 

- Okej. Myślę, że to nie jest odpowiedni czas  na rozmowę.

- Dobrawdy? To dlaczego nie powiedziałeś mi o tym wcześniej, zanim się z nim pokłóciłam?

- Din..

- Nie mów tak do mnie!

- To przestać krzyczeć, do cholery!

Wbiłam się w fotel przez ton jego głosu. Właśnie teraz i własnie w tej chwili Zayn Malik na mnie na krzyczał.

- Ty też byś mógł.

- Przepraszam, dobra?

- Ja też Cię przepraszam.

- Za co?

- Nie powinnam się na Tobie wyżywać, przez życie osobiste.

- Nie Twoja wina, że Twój facet jest zazdrosny o dosłownie wszystko.

Kurwa.