Rozdział 7.

Muzyka.
- Słucham?

- Diana.. Zrozum, że..

- Że co?

- Że mi się podobasz.

- Co?

- Nic, nieważne. Możesz już iść.

- Nie pójdę. Ja..

- Tak, wiem. Masz narzeczonego i nie potrzebujesz nikogo więcej, nigdy mu nie dorównam i tak dalej.

- Zayn.. Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej?

- A to by coś zmieniło?

- Myślę, że nie.

- Właśnie. Wygłupiłem się tylko, no nic. W końcu nigdy przecież nie dorównam Harry'emu, prawda?

- Nie mów tak. Każdy jest inny i wyjątkowy, Zayn.

- Nie musisz się nade mną użalać. Nie mam 13 lat i nie jestem małą dziewczynką, okej?

Uraziło mnie to. Spuściłam głowę i nie odzywałam się. Zagryzłam wargę i powstrzymałam się od komentarza. 

- Coś się stało? Jezu, ja nie chciałem Diana, czekaj..

Wysiadłam z samochodu i zaczęłam iść w stronę domu. Świetny poranek. Kłótnia z Harry'm, a teraz jeszcze z Zaynem. Naprawdę ekstra.

- Zaczekaj!

Podbiegł i zatarasował mi drogę.

- Hej, poczekaj. - Oparł swoje ręce o moje barki zatrzymując mnie.

- Daj spokój..

- Nie płacz, przepraszam.. - Diana, hej, co się dzieje? Diana?

- Kręci mi się w głowie..

- Diana? Diana! Cholera, Diana otwórz oczy!

Chyba właśnie upadłam. Kręci mi się w głowie.. nogi mam jak z waty, a przed oczami robi mi się ciemno.

***

Perspektywa Zayn'a.

Siedzę na tym cholernym krzesełku już od dwudziestu minut. Nikt nic nie wie, kiedy pytam. Co to kurwa za szpital?! Nerwowo zagryzam wargę, a w pewnym momencie czuję nawet krew. 

Ona zemdlała przede mną na chodniku. To moja wina. Zadzwoniłem już do Harry'ego. Był wkurwiony. O wilku mowa. Wszedł do szpitala i rozglądał się. Kiedy napotkał mój wzrok wiedziałem, że nie będzie kolorowo.

- Gdzie ona jest? - Zapytał, gdy stał już obok.

- Zabrali ją na salę.

- Co się stało?

- Ona zemdlała.

- Kurwa, co?

- Zemdlała.

- Dlaczego się z nią spotkałeś?

- A dlaczego nie?

- Bo jest kurwa moja. To ty byłeś rano w naszym domu?

- Chciałem z nią pogadać.

- Świetnie - Prychnął - Czyli to Ciebie ukrywała.

Chciałem już coś powiedzieć, ale w naszym kierunku szła jakaś pielęgniarka. Patrzyła raz na mnie, raz na jakieś kartki. Była coraz bliżej, chwilę potem stała obok mnie. Wstałem i nie czekając na Stylesa zacząłem pytać.

- Czy wszystko z nią w porządku?

- A pan jest dla niej..?

- Nikim. Jestem jej narzeczonym, proszę mi powiedzieć co się stało.

No chyba sobie kurwa żartujesz, koleś. Ale mam to gdzieś, ważne co z nią.

Ta pielęgniarka spojrzała na mnie z żalem, a potem na Styles'a i  w kartkę. Wzięła głęboki oddech i ponownie spojrzała w kartkę. 

- Otóż.. pańska narzeczona poroniła. Bardzo mi przykro.

Spojrzałem na wyższego ode mnie mężczyznę i, kurwa, okej kłócimy się. Ale on stracił dziecko.

- Ale.. jak to? Nie, to nie może być prawda, przecież.. Ona znowu, nie. 

Znowu? Jak to znowu? Co się kurwa dzieje? O czym on pierdoli?

- Gdzie ona jest? - Zapytaliśmy jednocześnie.

- W sali A5.

Harry nie czekając na nic wyminął pielęgniarkę i pobiegł do tej sali. Ja nie wiedziałem co ze sobą zrobić. Porozmawiałem jeszcze z tą pielęgniarką, a potem usiadłem z powrotem na krzesełku.