Rozdział 9.

- Sam? Co ty tu.. Skąd ty się u wziąłeś? - Wysyczałem.

- Z Krainy Czarów, wiesz? Słyszałem, że się zaręczyłeś stary.

- Tak, możesz już iść.

- Nie tak ostro, Harold. Jesteś z tą małą, którą chciałeś bzyknąć na obozie?

- Nie chcia

- Jak nie, jak tak. Nie pamiętasz, jak się zakładaliśmy? Ktoś tu chyba wziął nasz zakład za bardzo na poważnie. - Zaśmiał się i stuknął moją klatkę.

- Harry kto to?

- Nikt, skarbie. Zaraz przyjdę. - Odkrzyknąłem do dziewczyny i odwróciłem się do trochę niższego mężczyzny przede mną. - Idź stąd. 

- Ona jest w domu? No ładnie.

- Idź.

- Spoko, spoko. Ale postaram się, żeby ona się o tym dowiedziała. - Puścił mi oczko i odszedł.

Jasna cholera.

Zamknąłem drzwi na zamek, jeden, drugi i wróciłem do Diany.

- Kto to był? - Pyta poprawiając koc.

- Listonosz. - Odpowiadam i siadam obok niej.

- Tak długo?

- Tak, do cholery!

Krzyknąłem na nią aż podskoczyła. Przez tego chuja wyżyłem się na niej, a nie chcę tego robić. 

Ona nic nie zrobiła, to ja jestem kretynem.

- Przepraszam, kochanie. - Pocałowałem ją w głowę i posadziłem na kolanach, a ona się we mnie wtuliła. - Nie chciałem, przepraszam.

Chwyciłem koc i usłyszałem szeleszczenie. Podniosłem go i zobaczyłem paczkę pianek. Chwyciłem ja i pomachałem jej przed oczami.

- No co. Byłam głodna. - Spaliła buraczka, a ja zacząłem się śmiać.

Wyjąłem jedną piankę i włożyłem do ust. Potem następną. Ona zresztą też.

- A ty nie miałeś na nie uczulenia?

- Mam.

- To dlaczego je jesz?

- Nie wiem.

- Aha.

- Aha.

Wybuchnęliśmy śmiechem, a ja oberwałem pianką.

- Upieczemy ciasto?

- A zrobisz mi kurczaka?

- Kurczak z ciastem?

- Czemu nie?

- Bo to trochę.. fu.

- Zamówmy pizze.

- Chińszczyznę.

- Pizze.

- Chińszczyznę z pizza.

- A na ciasto z kurczakiem się nie zgodziłaś.

- Słyszysz się?

- Nieee. Co oglądamy?

- Przyjaciół. Właśnie rozpoczął się maraton.

O Chrystusie.. Nie, że nie lubię Przyjaciół, ale widziałem wszystkie te odcinki już po kilka razy.. 

- Pojadę do sklepu. Chcesz coś?

- Duuużo jedzenia. I ogórki.

- Kiszone, czy konserwowe?

- Te i te.

- Dobrze. Coś jeszcze?

- Może dynię, zrobię taki przecier i ciasteczka. - Klasnęła w dłonie, a ja uśmiechnąłem się sam do siebie.

Jest urocza i to bardzo.

Założyłem kurtkę i buty, chwyciłem kluczyki w prawą rękę i wyszedłem z domu.

Zamknąłem go na klucz i udałem się do garażu. Odpaliłem auto i zacząłem wyjeżdżać z garażu.

W sklepie rozpoczęło się szaleństwo. Najpierw włożyłem do koszyka te ogórki, żeby nie zapomnieć. Potem jakieś słodycze między innymi pianki i żelki.

Owoce, warzywa, makarony. Jakieś sery i szynki, inne mięsa. Ryby i owoce morza, frytki i mieszankę warzyw.

Mleko, masło i inne takie. Jakieś napoje i dobre czerwone wino na wieczór.

W drodze powrotnej zahaczyłem o kwiaciarnię i kupiłem bukiet różowych róż.

Wróciłem do domu i zaniosłem wszystko do kuchni. Poszedłem do salonu, ale jej tam nie było. Obszedłem cały dom, ale jej nie znalazłem.

To nie jest zabawne. Przez okno wyjrzałem na ogród i zobaczyłem ją, jak rozmawia przez płot z jakimś chłopcem. Na oko cztero-pięcioletnim. Zbiegłem po schodach i wyszedłem tarasem.

Stanąłem obok niej i objąłem ją. 

- Widzę, że masz nowego przyjaciela, kochanie. - Cmoknąłem jej policzek i zobaczyłem jak się uśmiecha do tego dzieciaka.

- Jak masz na imię? - Zwróciłem się do niego.

- James, a ty?

- Harry. Nie jest ci zimno bez kurtki?

- Nie, ja tylko na chwilę wybiegłem po mojego pieska.

- Gdzie on jest?

- Chyba przeszedł przez wasz żywopłot. 

- Poszukam go. - Powiedziałem. - To dla ciebie. - Podałem jej kwiaty.

- Dziękuję. - Buziak.

Zostawiłem ich samych i zacząłem się rozglądać za psem. 

Obszedłem dookoła dom i nic. Sprawdziłem w pomieszczeniu na kosiarkę i tym podobne. Nie ma.

Odwróciłem się i ujrzałem małego, białego psa.

Trochę brudny. Wziąłem go na ręce i wróciłem do dwóch papużek nierozłączek. 

- To on?

- Uszatek!

Dosyć zabawne imię, ale co ja mogę.

Podałem małemu psa przez płot.

- Dziękuję!- Pisnął uradowany i przytulił czworonoga.

- Leć do domu, bo zimno. - Powiedziała do niego Diana i uśmiechnęła się słodko.

- Dobrze, dziękuję! - Powiedział i pobiegł do domu.

Moja ukochana odwróciła się do mnie i wiedziałem, ze coś ją gryzie.

- Też chcę takiego.

Roześmiałem się wesoło.

- Mogę ci kupić kochanie. - Powiedziałem do niej z uśmiechem.

- Nie, też chcę takiego syna.